اولین نور چشمه کوثر

میلاد آقا امام حسن مجتبی(علیه السلام)سبط اکیر حضرت رسول(صل الله علیه و آله)

نسخه مناسب چاپ
بسیج مداحان: امام حسن مجتبی(علیه السلام) ، فرزند علی بن ابی‌طالب(علیه السلام) سرور جوانان بهشت است.

به گزارش خبرنگار بسیج مداحان،

بنا به روایت مشهور بین شیعه و اهل سنت،امام حسن(علیه السلام) در شب نیمه ماه مبارک رمضان،
سال سوم هجرت در شهر مدینه دیده به جهان گشود. البته نقل‌های ضعیفی هم وجود دارد که یکی
از آنها زمان ولادت آن‌حضرت را ماه شعبان ذکر می‌کند.شاید این تاریخ با تاریخ ولادت امام حسین(علیه السلام)
اشتباه شده باشد.
کنیه‌اش ابو محمد است. برخی گفته‌اند: این کنیه را پیامبر اکرم(صل الله علیه و آله) به امام حسن(علیه السلام) داد.
در هفتمین روز ولادتش حضرت فاطمه(سلام الله علیه) قنداقه امام حسن(علیه السلام)  را در پارچه‌ای از حریر بهشتی که جبرئیل برای پیامبر آورده بود  خدمت پدر آورد و پیامبر(صل الله علیه و آله), نام حسن(علیه السلام)  را بر وی نهاد.
لقب‌های آن‌حضرت عبارتند از: سیّد، زکی، مجتبی و تقی.
هنگام ارتحال ملکوتی پیامبر(صل الله علیه و آله) امام حسن(علیه السلام) هفت سال و چند ماه، یا هشت سال داشت.
زمانی که امامت بعد از علی(علیه السلام) به ایشان رسید، 37 ساله بود.
شیخ مفید در کتاب ارشاد می‌گوید: «زمان بیعت (امامت) امام مجتبی(علیه السلام)  روز جمعه 21 رمضان سال
چهل هجری بود».
مدت امامت آن‌حضرت شش ماه و سه روز به طول انجامید و در سال 41 هـ.ق بین او و معاویه
صلح‌نامه امضا شد. پس از اجرای صلح، امام حسن(علیه السلام) به مدینه مراجعت نمود و مدت ده سال آخر
عمر شریفش را در آن‌جا ساکن بود.
درباره تاریخ شهادت امام حسن مجتبی(علیه السلام) در منابع اسلامی اختلاف نظر دیده می‌شود؛ پنجم ربیع الاول،
 و 28 صفر سال پنجاه هجری که مشهور همان قول دوم است.
امام حسن(علیه السلام) به دست همسرش جعده (دختر اشعث کندی) از طریق سم به شهادت رسید.
این حادثه با دسیسه و نیرنگ معاویه و وعده ازدواج با پسرش یزید بن معاویه صورت پذیرفت. سرانجام
امام(ع) با نوشیدن زهر به دست همسرش به دیدار حق شتافت و امام حسین(علیه السلام) پس از مراسم غسل
و کفن، برادرش را در کنار مقبره مادر بزرگشان فاطمه بنت اسد در قبرستان بقیع به خاک سپرد.